Ons verhaal

Hieronder leest u een aantal verhalen, verhalen over onze geschiedenis, over onze oprichters en van bewoners. Op onsverhaal.nl leest u nog veel meer verhalen.

Verhalen van bewoners uit Jeruzalem, Amsterdam Oost over de renovatie van hun woningen. Verhalen van medewerkers van Rochdale die vertellen over hun werk tijdens de renovatieperiode. Ons verhaal is het verhaal van bewoners en van medewerkers.

Verhalen over de Van Beuningenstraat in Amsterdam West, het eerste wooncomplex van Rochdale. En verhalen van bewoners in de Brandaris, in Zaandam. Kijk snel op onsverhaal.nl.

Wilt u uw verhaal delen? Graag!

Stuur ons een e-mail en wij nemen contact op.

Pieter Roeland

Krotten, dat zijn het. Erbarmelijke plekken. Er woont een vriend van hem, bekenden, zelfs een ver familielid. De stank, de duisternis, het vocht, het alomtegenwoordige vuil; hij wilde dat hij niet van hun bestaan afwist, dan zou zijn gewetensnood hem niet zo veel parten spelen.
Maar hij heeft ze gezien, geroken en gehoord: de naargeestige zolders, kelders en nissen, onthouden van elektra, schoon water en vuilafvoer. Met hele gezinnen wonen ze op een enkele kamer, waar de cholera welig tiert. Desalniettemin zijn de levensgevaarlijke sloppen voor velen ‘thuis’. Het is het enige wat ze kennen.
Maar dat ze niet beter weten, denkt hij, betekent niet dat het niet beter kán. Hoewel de Amsterdamse binnenstad is overgeleverd aan huisjesmelkers en het gebrekkige toezicht van de overheid, zal dat niet zo blijven. Hij heeft er nachtenlang van wakker geleden, gewoeld in zijn slaap, maar nu weet hij wat hem te doen staat: hij zal niet langer de andere kant op kijken.

Hendrik Glimmerveen

Hij leest de tekst nog een keer door. En nog een keer. Hij staat op, loopt een nodeloos rondje door de kamer, gaat weer zitten en leest hem nog een keer. Het staat er echt, denkt hij, en er gaat een rilling door hem heen, een vleugje opwinding, alsof hij het nog niet durft te geloven. Hij is maar een eenvoudige koetsier op de paardentram, wat weet hij nou van de wet? Maar Pieter heeft gezegd dat het wel degelijk mogelijk is, en hoewel hij het eigenlijk niet wil toegeven, heeft zijn vriend het zelden bij het verkeerde eind.
‘Hendrik,’ zei hij toen hij hem laatst sprak, ‘dit kan zo niet langer, die mensen moeten betere huizen krijgen!’ Hendrik zuchtte als om te zeggen dat hij dat zelf ook wel inziet, maar Pieter, die zijn enthousiasme zelden onder stoelen of banken steekt, vervolgde geestdriftig: ‘We zijn er allemaal verantwoordelijk voor. Jij, ik, de overheid, iedereen. Allemaal verantwoordelijk.’ Hij had een stapeltje papieren in zijn handen gedrukt en erbij gezegd: ‘Lees dit maar eens door. Dit gaat over de woningwet. Je zult zien, Hendrik, dat het echt kan.’ 

Wordt vervolgd...

 
Annuleren

Waarmee kunnen wij je helpen?

Begin hier met zoeken!

Geen resultaten gevonden